Efektet që krijohen pasi ti kemi lexuar këto poezi. Cilat janë ato?
Redaktor
Agim Morina
Recensentë
Lulzim Tafa
Albana Beqiri
Fotografia
Fadil Berisha
Piktura në ballinë Faton Kryeziu
Kopertina & thyerja grafike
Rrezart Fejzullahu & Lena Graphic
Botues
Botime Koliqi
Mbështetur nga Ministria e Kulturës e Kosovës
Naime BEQIRAJ
MOS I KALLXO
HARRIMIT
Prishtinë, 2026
E QESHUNA MA E BUKUR E KURTHIT UJOR
Andrrën kqyrë ta kam
Kam me të marrë në gji
M’e lanë krejt plogështinë Me ninanana
Në tana gjuhët
Që nuk i shpalos era
Në rrashtën e malit
E zjarmin e mallit
Tokën kam m’e vjedhë
E gjumin askush me ta prishë
Jo, qebesa
Magji nuk dij me ba
Po andrrën kqyrë ta kam
E në gotë tulipani
Qysh m’u përbe
Me duer prush
Fije përqafjesh
Gjumin me ta nxjerrë
Petalet flladitë
Pa të mirat erna
E kur sytë e humbin
Betejën me gjumin
Kam me të vdekë prej rrëmuje
Që nuk të qita në dritë
Andërr andrra
Bistek rrezesh kurthu në vetëtimë
1.
Fijemëfije
Me i pasë mbledhë
Pikat e lotëve
Asnjë ngjyrë nuk kish
Me u shpërnda
Asnjë trohë avull ma shumë
Kur përpjetëzohen fjalët
Krejt me i pasë lidhë
Bistek ma të bukur
Nuk kisha mujtë me thurë
E qeshuna jote e parë
Bistek rrezesh
Kurthu në vetëtimë
M’e heqë dhimbtën
M’e kthy në mëndafsh
Premtim i mbetun
Skaj fyti
2.
Dikur fije të shprishuna
Tash bistekë çike
Veç shkëlqim nuk gjen
As habi
Ngat vajit të pakurdisun
Të koteles rreth sofre Miklim me dorë të butë
E pëllambë të randë
Pa kërku të falun
Vonu
E shkel veten
Ashtu qysh vjen e premtja E premtja
E premtuemja
E pritmja
E pritmja
Gërshanë me u shiju
Ma fort se rrembi N’ajër
Sa e harruemja
3.
Tana të ligat
Me m’i mbledhë fijemfije
Me i knu ushqim mahije
Hijeshu të kisha
Skulpturë që s’e rrok
Asnjë ndryshk
Flijimi yt
Për me ardhë
Sado vonë
Me të rrëmby
E mos me të pasë
Si gjak i lirisë
Secila fije po e ndërron ngjyrën
Pa u shkri në tjetrën
Shtegto tue lanë hapa
Akull
Ditëmditë
N’asnjanën ngjyrë
Mos me të piku
I shprishuni bistek
Nuk ka me mbetë
Palë harrese
Si lot i thamë
Dora e huej dora jote
1.
Në dorë të tjetërkujt
Nuk muj me të lanë
Pëllamba e huej
Nuk të lan si e jotja
As
Asnjëna s’ta ngjet dorën
Si e jemja
Shtrëngimi i saj
S’asht rrëshqitje Mos u anko ma
Që po të dhemb pickimi
Ai ther
Nuk dhemb
Unë urtë nuk rri
Por asnjë dore të huej
Nuk i besoj
Asnjë mendjeje të shkurtë
Që zen me u përmirësu
Me u mundu
Me më përngja
2.
Kah ecë nëpër ranë
Fryma yjore ka me të ndjekë
Prej tronditjes
Ti s’ke me u lodhë
Tanë kohën e lume
Tue u tërmegë
Mes të fiktit e harrimit
Dashunia kur nis me u sosë
Ma nuk ke me u ndi
I pamujshëm
Ke me i mujtë edhe vetë
Krejt zonat e liga
Mbrenda flokut
3.
Natyrale e lehtësimit
Asht dora e jote Dora që fal
Shtegëmshteg
E kur të vjen fundi
S’ke m’iu gëzu së vonuemes
Se dorëzat ishin tepër
Dikush të deshti
Me lëkurë të nxehtë
Dimni pa ardhë
E vlon një ditë
Kur duert e lodhuna të burrit
Harru prej vetmisë
Në mos i daç ti
I don tjetërkush
Kryet mbi re
Mëdyshjen nuk e thajke era
Por lujke
Herë me mu’
Herë me ty
Por asnjiherë
Era nuk u ba
Sy i zemrës
E ndrojtmja, mësuese e hollë
Rrugicat na i shpejtoi
E plot të tjera na i la mangu
Ti nuk je kanë
Stom burimi
Kalimtar i jetës
As në ditën e parë
Hisen e dhimbtës
Që e qujmë dashuni
Gjatë nuk e ke dehë
Deri kur grimcat e përkundjes
U banë roja shpirti
Ende lojcake
Erë e dyerve tua
Harrimtare
Kryet mbi re
Thojtë në pikë pritje
Tue vibru
Sa herë që të folsha
Nuk ka randësi çka
E çka
Zanoret tua
Kishin tinguj hyjnorë
E kur je ba grimcë eteri
Vazhdoj me kujtu
Se ishe aktori ma i përkryem
I mësueses së hollë
Ndryshe nuk kishe dijtë
Me e mshefë të përzezmen
Pa atë ditë të poezisë
Nuk të lypa magjepsje
Veç u mundova
Me t’i ba bistekë do vegime
Sa herë të çova herët
Tue qenë vetë n’andërr
U magjepsa prej teje
Betejë nëpërflakjesh
Mundesh me u zhytë
Thellë e ma thellë
Kur thojtë s’t’i sheh kurrkush
Kotesh e përkotesh
E s’ke çka kallxon
Za mos ban
Me ikë prej zhurme
Ik prej turme
E folmja me t’u ba detyrim
Me dashtë e me falë
E me të falë
Lodhun shpirt
I harxhuem po të duket vetja
Jakat që lyp m’u qëndisë
Me shije
Za mos ban
Kënaqë me veten
Si gjethe ra
Në prehën
Si deti kur kotet
Mbas betejave
Nëpërflakesh
Kulmin mundet m’e prekë
N’andërr
Shkrumbje burri
1.
Pa ia vjedhë
As ma t’imtën frymë
E përdiell në qetësi
Ia gufon lutjen
Ma shumë se të veten
E niset
2.
Peshën m’ia dhanë
Donte
Për zjarmnim
Të tjerat s’ia kanë dijtë
E kanë lanë me u ikë
E zen fryma që s’ndalet
Ajo që të merr
Me kah krejt Mos me mujtë
M’ia kthy shpinën
E zhytun në etje
Si majë thike
Që e shpon pjepnin
Shpirti i kullonte lang
Për kadale
Dritëmdritë
Një fjalë m’ia ndëgju
Dy me i kuptu
Pa ia vjedhë
Qysh shkundet zjarmi
Qysh shkrumbet burri
E ftoh gjumin hija jote
Krejt llojet e kafeve
Pa kast
Gjumin largu s’ma kishin
Sa dojsha mos me fjetë Ngat teje
Me marrë frymë
Dyfish
Vrushkuj koralesh
Nuk e hapin krahun
Sa zgjimi krah teje
Nuk shteret
Ec e mashtro veten
Oh çfarë të fjetmi
Me ty, more
Ti mbete pa gjumë
Unë pa hije
E mbërrijtshme shoshas
Si çati të rrin udha
S’asht çudi
Josh m’e mshefë
Mundu përnime
Qysh ke ba shoshas
Po ku ke mbërrijtë se
Njeriu kur yshtet
Nuk asht veç mbret që jep urdhna
Pianisti nuk asht si lojtar
Lojtari lodhet
Kur nuk e mbërrin nokturnon
Goditje mështekne
E mandej më thu
Mbylli sytë
Të qetoj ndoshta
Ma shumë
Por nuk të shoh
Mështekna jeme
Po i lëshova
Kapakët e mi
Poshtë
Hakmerrju me harresë
S’u rujte
Mos me dhanë shpirt
Trup, jo se jo
Ai ra
Afshi e lodhi
Hakmerrju njësoj
Si barkat e frikës
Muzë e harrueme
Pa derë
Hakmerrju me harresë
Djallëzorit të vogël
Me dashuninë
E flamujve të padukshëm Që i pati në jetë
Jetë e rrëshqitshme
1
Untë jam me të pa
Etshëm të kam le
Me zjarmin në fyt
Tue u kalamendë si fletë
E me të jetu zhgandërr
Tanë natën fjetë s’kam
Tue mos u mundu
Me u rujtë
Me u lëshu prej naltësisë
Na nuk kemi mbetë fatnorë
Historive t’ujshme
E as dhimbtave pa fund
Si jeta e fletës
2.
Frymë ngi nuk jam
Nuk po të ruj
Ti rrëshqet
Edhe prej trupi tand
Me ta gjetë veç një minutë
E me të thanë
Je burrë që s’e lun fjalën
Mjellma e liqenit
1.
Qafë mjellme
Hanë e thyeme Krahët tue i rujtë
Mos me u prekë
Edhe kur digjeshim
Thy si rremb i saj
Pasqyru në liqen
Ishim ma lirikë
Sesa t’ishim shkri n’afsh Për me mbetë
Përgjithmonë
Mjellmë
2.
Kallxomë pashë mjellmën
A duhet me u kuptu se
Të du
Edhe për ato
Që nuk i bamë
3.
Na me të parin
Dëshirim
Veç hija e zanit tand
Më ban me u kthy në mjellmë
A me mbetë vajzë
Si rremb hane
Tue e shkurtu mallkimin
Ruje shtratin mos m’u ftohë
Po flen dashunia jeme
Qafën nxanë keq
Elefant i vogël
Në jastëkun elegant
Strukë në krah të munguem
Ti i don rrezet e imëta
Me të stërpikë në xham Me u prapu
Mos me të lanë
Me i mshelë sytë
Asht rrenë e thatë
Që ke m’e thâ dritën
Pika-pika
Rrugë shtru me harresa
Të randat s’kthehen
Të rejat kur prehen
Mbrehen të papritunat
Sa me u hapë hapekrah
Derëmderë
Fjalët kishin humbë perla
Fijet e lirit
Përlamë në kashtë kujtese
Mungesat e fërkemeve të shpejta
Plakjet para kohe
Shtru rrugën me grabitje
Mundu me i zgjedhë hije
Zojës së randë
Kthehen bashkë
Te boshësitë tona
Harru porositë e përnatshme
Si çadra verore
Ruje veten
Mue më ruj
Kemi kohë me i njohë edhe Këto netë
Netë mbas netëve
Kanë me i kalu
Të tana goditjet Perdet e zbrazëtisë
Rrotullu në grusht
Mbrenda e jashtë
E prap pajtim
Gracka puthjesh
Prap
T’akuareltat vegime
Me u ngjitë bërryltas
Pa e përplasë shpirtin
N’atë paqëtim ngjyrash
Si t’akuareltat vegime
Kur mënia mbahet
Veç për vete
Magjia e përsosjes nuk vjen
Lumnimi nuk humb
Kur kalohet në mija grimca
Diku je edhe ti
Diku para vegimit
Drejt e në zemër
Vetmia zen vend të gjanë
Kashtëmkashtë
Fytyra paqëtu
Në maje të qerpikut Ma shumë sesa je vetë
E than dritën e saj
Me të thanë që ke me më mungu
Asht pak
Asht shumë
Vetmia zen vend ma të gjanë
Ma të thellë
Ma të randë
Se prania
Mpirjen nuk ia prishi
As n’andërr, as në zemër
As gjakun nuk e ftoh
As shtratin
Sa me u strukë
I urti bir i bubullimës
Mbjell e ujit fara
U pajtuem
Pa u saju
Pa mendu
Për me i thy format
Me u lumnu
Mbi barin e bamë tërkuzë
Ishim kthy
Në bij të bubullimës
Shkambi në mes
Nuk e kish zgjedhë vetë
Me ndejtë me të tërheqmen Prej së nalti
Si hijeshia e çikës
Ai u tregu ma i zgjuet
Nuk hoqi dorë
U kthy në gaznim Hyjnor
E nuk e lëshoi ndoresh
Përkundë
Si gjethen fara
Mbas bubullimës
Ditë e mëngjisë
Kujtesë je
Vetëm për gjanat
Që shtegtojnë larg
E fluturojnë lart
Oksigjen je
Themel i parë i të jetuemit
Kur krasit hardhinë
E vazhdon udhën
Tue u ba prijës i dritës
Jeta e lodhshme
Për m’e kapë në zgrip
I tundullon për brinash
Pjesët e lëmueme
Jo veç lëkurë
Jeta asht e jona
Edhe kur bajmë shtrat
Në vende të harrueme
Kur varra s’na mshelet
E dikush e praron
Ditën e mëngjisë
Me pri
Asht
Si gjysë feste lumnish
Jo krejt
E shkrueme nëpër lëkurë
Mbi parëlindjet
Gëzimin e kemi të plotë Nuk ka randësi
Nëse mbjellim falje
Tevona
Apo korrim robni
Frymënisht as vajnisht
Turravrap prej ngritjes
Je këtu
Hapin zanë pisk e ke
Midis thoni e mishi
E s’ma ndëgjon rrëqethjen
Lëkura ma merr frymën Me ajrin tand Përditja zgjanohet
Me balona të hijshëm
Me të dashë me dashuninë tande
Pak ma lehtë
Se pashpirtësia
Frymënisht as vajnisht
Nuk asht lehtë
Me të përngja
Zjarm i pafjetun
Mes krahut e zanit
Ta ndëgjoj melodinë me gjeth
Djersën që ndjell
E nuk pikon
Përulja jote e butë
Hapëmhap vlon
Za i thekshëm
Butësisht i thyeshëm
Në pikë dite
Me t’i mshelë sytë
Za ma t’epshëm
As epsh ma t’andshëm
Shpirti as s’ka ndëgju
As s’ka ndiju
Trupi mundet me të nirthë
Luspat me t’u dridhë
Kur merr me i ikë grremçit
Si sharov
I kuqrremtë
Lejomë me u kthy
Hap i parë
Katër herë në ditë nga një
Ta qetësoj ngashnjimin
E me u kthy
Në zjarmkandjen tande
Trupi me mbetë i paftuem
Lejomë pashë dashuninë
Tue e dijtë që s’muj të muj
Veç me u rrokë
Me rrokje të tjera
Me ujë e nisëm
Tue u dridhë
Si za me krahë
Kur nuk ndëgjohet
Rrafshit
Lejomë mos me u mashtru
Tue ta zjarm dashuninë
Ti gjithmonë gati ishe
Gati si erë
Si krejt çka vlon
Uragani detar ndalet
Shoqe tue ba një nimfë
Ti harron
Por kthehesh si feniks
Lejomë, lejomë, vetëm
Pashë dashuninë
Me u zhdukë
Me hy thellë Pa u saktësu
Me le tue gabu
E qysh me u dashunu
Pa u tranu
E qeshuna ma e bukur e kurthit ujor
Kur më humb gjallnia
Me zanoret tona
Asnjë fildish s’mundet me ma shu
Përmallin e zanit të dytë
Si kor i madh a cappella
Tingullin e pshtimit
Mund i të bindunit
Ushtimë mbas breshnit
Me u kthy mbrapa
Asht ai
Shkel nëpër zjarm
Diqysh si meduzës
Kur i mungojnë
Ngjyrat
Je e qeshuna ma e bukur
E kurthit ujor
Herët me fluturu
Mandej vetes
Nëse më jep gjethnajë
Dhanie kam me falë dyfish
Edhe pa të prekë
Gabimet i ban si rrëkeshëm
Shko kah të shkosh
Me pshtu, nuk e dij a ke
Me frymë
Streha ka me tu ngjallë
Veç urtisë
PUTHJE E VJEDHUN NË SHI
Dorëzani zemre
1.
Lot, të pata
Lot, nuk të kam
Lot, të mbaj
Lot, nuk të dorëzoj
Dorëzaneshë kam m’u ba
Dritënore për ty
Dorëzaneshë si gratë
E Kanunit të Lekës
2.
Kohë s’kam me të dorëzu
S’jam rrëshinë e palueme
S’kam dashuni të dytë
Si ti s’jam
As lëkurë për tjetrin
As erë tjetër m’e miklu
Kohë s’kam me marrë
Një zemër të re
Fjalë, boll fjalë
Fjalë s’kam me të çu
As lotë
As dorëzani
3.
Edhe kur sytë
Marrin gjethnajë ngrysjeje
E nuk njomështohen
Nuk të thirri
Aty ulet kambë mbi kambë
Mbetja e fundit e synit
Nxjerrë prej harresave
Nxjerrë prej fjalëve të mia
Desh shpirtin ta zunë
Përballë përhumbshëm
Pak i llastuem
Pak i përhumbun
Si guaskë mbi kristal
Zgjedhë e kishte
Vendin ma të mirë
Me ndritë afsh grueje
E me u kthy në fisnik
Të kërcituna me thoj
Shtatëfish praninë
E të padukshmit
Rrethu me shije guri
Si lëkurë e acarueme
Mozaik nën kambët tona
Përzi me hijet e enduna
Mbrenda dy qirijve të vetëm
Afër nuk isha m’e pa
Por ai ishte aty
Me krejt të padukshmen e vet
Goglat e thekëve të shallit
M’i zuni pa pritë
Bishti i synit të djathtë
Si e kërcituna
Me thoj në xham
Krejt pak e lakmojsha
E aty kish ardhë për mue
Nuk e dinte pusi
Se vargje të rralla
Ishin për një tjetër burrë
Reshje mashtrimesh
Sytë e langëzuem Qerpikët në vaj
Nuk ndiheshin të lirë
Me iu drejtu përrockave të veta
Veç qielli mundej me i pa
Pa u dalë hija
Me reshë mashtrim
Asht ma lehtë
Pa mujtë me thanë ma
Mbaje peshë të pritmen
Që rreh fort
E larg
Pa lëshu kokërr fjale
Dijtë e kam
Ti nuk trazohesh Endacak
Por kur e ban gjamën
I ngrit valët nalt
Qiellit me plasje të zbehta Si mirësjellje
Pa stoli
Himni i dashunisë
Ti u ktheve
Për me harru
Me ecë ngutas
Pa fajin tand
U ktheve i dashun
U ktheve
Kalo natën, pak
Hyjnor i pabamë za Të mbuloj me mallin tem
Se as në grishje, as n’ikje
S’kam me mujtë
Me ta mshefë dashuninë
Kështu me më kujtu
1.
Hijshëm e vjel rrushin
Ma bukur sesa ta merr mendja
Të duhet me shku E mezi po pres
Ti mos me shku
Vneshta na thërret
Kur e harrojmë veten
Me andjen e venës
Por duhet me shku
Unë jam ma e mbushun se ti
Pafuqishëm e mbushun
Pafuqishëm me ta pre
Skajin e buzës
Pse duhet me qenë
Ti
E me shku
2.
Nuk du me më ringritë dora jote
Du me ndejtë e rrëzueme
Nuk du me shku
Mungesat mos me i njehë
Mungesat
Qysh i kemi pasë këto netë
Mbasi të piqet rrushi
Kështu me më kujtu
Në mujsh
Tue zanë veten peng
Tinëzisht
Tue lexu joshje të preme
Si bukë e një jave
Gjumin e kam strukë
Me të pa andërr
Nuk të deshta për vete
Të deshta për ne Për lojën që s’luhet
Në kande të gabueme
Në më zantë gjumi
Larg du me ta ni hapin
Tue shkelë si vallëzim Flladin e krahut me ta përbi
Edhe djersën kur e lëshon
Tue ma lexu ditën
E preme
Pak pa praru
Hana e marsit
Prap ka me u varë
Prej reve
Tue të kqyrë kah merr frymë Kur e pushtojmë
Pushtimin
Pak pa praru
Zani vjen
Me të miklu
Prej reve me të zhveshë
Me i ulë shigjetat
Fytëmëfyt
Si pelerina të ngujueme Në kodrina
Pak pa praru
Hana
Piku sipër eklipsit Përvarun
Kish humbë faqja
E të rrëmbyemit
E rruga lequ
Mbrapsht
Pa formë A asht lojcu
Apo asht lojë
Ditëmditë
Re të rralla
Akuarelohen
Pak pa praru
I ushqejnë të panjohunit
Kohë nuk kishin Me zhdrypë shpejt
Hanës shtrat me i ba
Ti i vrugët, unë e përerrët
Mbi natën e krijueme
Vetëm për ardhje Me u kthy kemi një ditë
Krejt me u kthy
Rrëshqitshëm
Me fundin e dramës
Kur rraptohen violinat
Me tregu kemi
Për rrugët gjarpnore
Shkelë me shi
Me u kthy kemi
Me kallxu sa të përhanta
I kemi pasë mëngjeset e
Të randa mbasditet
Pa nëpër lotë
Harrimi na e gozhdoi
Habinë
Ti i vrugët
Unë e përerrët
Ti nuk kallxon
Je i fortë edhe kur
Të gozhdohet shpirti varë
Veç kur të kam ngat Luftë baj
Me harkun tand
2.
Me u kthy kemi
Për njani-tjetrin
Për vete
Për krejt humbjet
Me duer që dridhen
Me pendimin në vesh
Nuk kemi me i zanë në gojë Arnimet gërshet
E kur të kthehesh
Rrëshqitshëm
Gabimi
Të ban rob
Mbretnisht me të prujtë
1.
Me të prujtë fillova
Jo me t’u rujtë
Me të prujtë prej vetvetes
Prej nyjave të pashëndetshme
Mbretit të çastit
E luftës pa fitues
Nuk u nisa me ikë prej teje
Mësova pak a shumë
Pa mund, me u përsosë
E përsosmja të lodh
Çmendunisht të lodh
Me të liru mujta
E nuk mësova me t’u largu
S’u mërzita kur u rrëzova
Me të liru gati si harrim
Me sy
E me za me të pasë
Po andrrat me i fluturu
Pak si ndamas
2.
Paska qenë e shkrueme
Rruga jeme
Mos me ecë kah
Rruga jonë
Përplasja e përmallshme
Erëmerë
Mos me na u heqë Si mbret a si rob
Si përcjellës të verbnisë
Fjalë nuk ka
Të tjerat janë të dhimbshme
Dhashë e çka nuk fala
Edhe kur s’lypje
Me u përrallisë
Si vashë naive
Qysh ktheheshe
Në qetësi të dhezun
Si diell i hollë
Jemi pushtu prej vetes
Pa dijtë me i dhanë tokës bimë M’e afru një dritare
M’e mshelë me derë
Me kast
Mbretninë e harresës
Çmagjepsje
Nuk të lypa magjepsje
O bir
Veç u mundova
Me të ba kofin harrimi
Sa herë të çova herët
Tue qenë vetë n’andërr
U magjepsa lumnisht
Prej teje
Puthje e vjedhun në shi
Ajo asht ai
Me mbërrijtë para thyemjes
Njëjtë si moti
S’asht miku yt ma i mirë
Por ma shumë
Zani që të vjen kur nuk e thërret
Dhurata që s’e pret
Valentin i Shejtë asht puthja E vjedhun në shi
Një dorë vaj e një jetë psalm
Parajsa për me kundërshtu
E falja pa asnjë ngjyrë, kusht
Asht folja
Kur e mban të papeng
Të thanmen
E panismueme
Ajo e shqiptuemja
Që e dimë veç na të dy Pa e ndi as buza
Asht krahu i hapun
E zemra e çelun
Pamendja, e dhanmja
Me pranu tjetër
Prej qetësisë së vrame
Dritësim asht
Ajrin e egër Me ta pre
Mos me u tha fytyra
Mandej të ftohtës së shpirtit
E maskës që nuk mbron
Ashti i fortë asht
Kufini me liri
Majat e gishtave
Që bajnë mija udhë
E kthehen mbrapsht
Me lanë vend për krah tjetër
Valentin i Shejtë je edhe ti
Kur e kupton pafundësisht Që me luftu ke
Me i fitu të gjitha humbjet
Asht dita e ushqyeme
Me sende të vogla
Falë me shembje të randa
Motmote me oksigjen
Psherëtimash
Valentin i Shejtë zgjedh shkallë
Zemra ngjitet në parafjalë
Ta tërheq dritën mbrapsht
E vdek krimin gjysa-gjysa
Zbardhje të diellta janë
Netë të panjohuna
Të hequnit e tutës
Për me ecë mbi akull
Kcimet prej së nalti në terr
Me ma të bukurën gjuhë
Ai asht ajo
Ngritë pa u mbajtë
Me e marrë durimin për veshi
Me u zhytë e me u përly
Nis para hijes së vet
E pakuptueshmja e ambël, asht
Kuptimi që të deh
Me u kalamendë
Me u shfaqë pijetar
Një dorë hutimi
E shkujdesi
Diku asht përngjamje
Qysh din vetë
Koha ka me ju ba bineq
Veshun ndëgjimet e njëni-tjetrit
Si këmishat, jastëkët
Valentin i Shejtë asht Buza përvaj
Liria e synit me të ecun
Praptu si ngushllim
Me i dhanë leje
Me shku
Aeroport pa ajër
Në terr kur nis pranvera
Diqysh
Shpërndërrohen ma shumë
Jo veç kafshët e dashuna
E aeroportit
Iu ndrru ajri
Natën që më le vetë
Midis aeroplanëve
Në oqean
Me ba strehë në qerpikët e mi
1.
Me t’i thanë kam nja dy fjalë
Ndër çati kur pikon
Si lot manaferre
Nuk të la m’e zgjatë shtatin
Po
Dy fjalë nuk e la pa t’i thanë
Mendjen mos me ta prishë
Ma fort
Ke zgjedhë me u shtri
N’erë të thame Mos me t’i tfillu
Nja dy a tri pyetje
Me gjysën e përgjigjes mbrenda
Që s’janë pak
As shumë nuk janë
2.
Mos u tremb para se t’i shitoj
Një nga një
Të vërtetën e du
Të vërtetën e din edhe ti
Gjysën ia di edhe vetë
Po, veç gjysën
Nuk du me të pa me
Lëkurë të vrame
Vetullave me u ardhë era vranësi Boll e ke përzi
Tue u përvjedhë
Me sintaksë të pambrojtun
3.
Dorë për dore Atit
Kur i mungoje në parajsë
Qiellit lutë iu kam
Strehëmstrehë
Nuk e vun kallximin
As kur bukurisë përrallore
Ia shiton rrugën
Me të pritë kam
Trupit shtrojë me t’u ba
Me duert e mia të buta
Në çarshaf
4.
Pasha këta qerpikë
Ti pikon fëmijëri
Nget si fëmijë i vocërr
Rrëshqitshëm fluturon
E kur harron
Dora me t’u zanë
E prej trupit të lodhun
Para ka me të dalë qerpiku jem
Aty n’Asllan Çeshme
Strehë kam me t’u ba
Strehë, stinëmstinë
Me strehë synin
Kam me t’ikë pa le drita
Derën s’kam m’e ndry
Qashtu rrno, qysh je
S’muj me të dashtë të ndryshuem
Vrapi asht i yti
Mbas të cilit
Nuk gjen flladitëse
5.
Ke me i lypë ata qerpikë
Symësy
Flladi i lumë
Krahët ka me t’i ngjitë
Tue më lypë degëmdegë
Ndër rrembça
Me të përkundë
Ke me pritë
Nën hije t’arrës
Kur gushti të pickon
Me diell të randë E buza të randon
Prej shtegtimit
S’ke me lypë as hije
Çadrat e thuprave
Nuk thuren në kontinent
Ti ke m’e zgjatë shtatin
Rranzë fierishtes
Me të pushu eshnat
Ma lehtë
Se sa prej duerve të mia
6.
S’kanë me shku ditë
E ke me ardhë Përmbys
Prej udhës gjatë
Erën e lodhjes me ta ndëgju
Larg
Vrap kam me u nisë
Me të ba strehë
Në qerpikët e mi
Bota të paftë me sytë e mi
1.
Po pra m’i fshive
Për me më lanë
Veç lotë të mirë Nuk e lejove asnjënin
Me gishta të palamë
Me ecë
Syve të mi
Sa herë u rrëzova
Gjuni m’u përgjak
Thembra
Bërryli m’u vesh me therrë
Të pamit ma rujte
Prej shikimit të lig
Sytë e tu
Nuk guxojnë me u shitu
2.
Një hap mbrapa
Peshën ma kanë robnu
Emnin qëndisë
Fletëmfletë
Me i marrë me të mirë
Pru prej profetëve mashtrues
O ti mbetsh i paprajtun
Lot i mirë
I syve të përmalluem
Si darkë e paprekun Natëmnatë
M’i ndërsolle të paqtuem
Hapun Mos me më ikë
As mos me u fikë
As mos me u ndry
As mos me u thy
As mos me u ndy
Tue u shkri
Sytë e përulun
Si trupi yt
Dokën ma kanë shtu
Kreninë ma kanë rrëzu
Fund e krye
Dritëmdritë
Bota të paftë ty
Me sytë e mi
Kur të thirri n’emën
Kurqysh nuk mujsha
Bashkë me i ba dy tinguj Përngjasu
Thirrmës tande
Emnit tem
Ndryshe nuk thirrej
Pos m’e pasë
Shoqe të heshtmen
Kur ta thotë Me zanin e thellë
Ku me i ndalë flatrat Ku
N’atë hije mëndafshi
Një mijë qira dhezë i kam
Tue u lutë
Me të njëjtin psallm
Mos mbetsh m’e harru Emnin tand
Me zanin e tij
Kam me i shku përpjetë thirrmës
Asaj të shpirtit
Në bjeshkë nuk mundesh
M’u përskej
Veç me u mundu
Me nxjerrë Tinguj prej ere
E m’e zhdrypë dënesjen
Pa ma rritë emnin
Kur e merr udhën
Sytë mshelë
Kujtu mëndafsh Kërkush ma bukur se ti
Nuk ma ka thirrë emnin
Në mbretninë e përskaj zemrës
Nën qerpikë
1.
Majat e gishtave
Ende i mbajnë
Atomet e lëkurës tande
I ndjeu gjurmët
Në gjumë kur u jargavitshim
Përthamë
Krahëmkrah miza
Shej nuk linte
Nën qerpikë
Këta thoj nuk i prek ma
Askush
Me mallin nën qerpikë
Shkri krejt çka mujte me mendu E mos me plasë
Ti e din të vërtetën
Krejt si Zoti
Kur e bekoi xhubletën
Në trupin tem Me ecë si perëndeshë
Pëllambëve të tij
2.
Vaj pushimi
E lemzë pushtimi
As mundësi të dytë
Pa e dvetë kush
Ra në qiell
Agut kur kryqi
U shfaq pa pritë
Zgjatma faqen
Me ta bajtë prijësin
Kur gati e qëndise
Teorinë e së habitmes
Kuartet po
Por pa kontrabas
Mos prit, bir
Me u përhumbë ndryshe
Teofania e lidh mishnimin
Vargëmvarg
Erë e flakë
Jo krijesa jeme
As e jotja Por ty t’u shfaq
Mishnueshëm
Shpërnda fijemfije E kallxu krejtve
Ku e drejton gishtin
3.
Lamsh botën
Ba e kishim Pa i përskuqë ujas
Ndryshimet e paqarta
Ti i bekuem
I perëndishëm
Nxjerrë prej Golgote
Dalë prej etjesh
Je tjerr i hollë
Si muzika
Kur e kap me rastësi
Një mundësi të dytë
Parapri
Nën qerpikë
Harresë e përdalme
Me qëllu mujnë krejt
Era e veriut
Ta zamë
Kur e fillon luftën
Me vetminë
Me harresën e përdalme
Rrjedh
Rrjedha jote Deri kur një ditë
Ua then qafën
Krejtve
Edhe vashës
Që i ecte të reshmet
E të qeshmet
Pa e matë përhumbjen
Në pafund me u iliru
Kujtoje se
Flokët narthin
Veç kur resh akull
E pse pra m’e njehë
Të humbmen
Ba copa
Shigjeta e palimueme
Me ta prishë vetminë
Në dritë të synit
Edhe dafinat
Për hymje gjigante
Por jo kujtesë
Se dikush ta ka mbajtë frymën
Në qiell, në tokë
E në prehën
Nuk përthekohen dejtë e zemrës
Tjetërndryshe
E braktisja kaq e pakandshme
Dhemb
Brejtunisht
Me u mundu
Me ta prishë vetminë
Pse
Pse pa dalë
Të drejtë nuk kam
As pëshpërima të huqme
Për miqtë që s’i ke
Kjo ishte rruga jote
Fuqia jote
Riga jote
Kryet në prehën
E mbledhun sa një grusht
Ma ngat ta kisha shpirtin
Sesa lëkurën
KRYET MBUSHË FLUTURA TË BORËS
Deka nuk asht pshtim
1.
Me të bardha me u veshë
Duert unaza e bylyzykë
Nurin qëndisë me lula
Krejt mëndafsh lulu
Nanë nuk kam me më kajtë
Motra diq e re
As çikë, as teze, as hallë
Vajtojcat janë rrallu
Atje ku jam, si pendla
– Natën më ke vra
Mos më kaj ditën
2.
N’arkivol me lula
Asnjë palë syze
S’kishin me më ra Sytë po vocërrohen
Qerpikët tepër të gjatë
Sa lotët s’kishin mujtë
Me u rrotullu
Me m’i njehë
Lotët në mjekër
Lotët në prehën
Pa mujtë me i fshi
Frikë a dhimbtë
Mos më len me u fikë
Dheze flakën prap
Edhe verë në qëlloftë
Deka pa ty
Pshtim nuk asht
3.
Oqeani ka me u përtëri
Kur të ma rujsh urnën
Anipse mundet me pasë tallaze Hinin
Me ma përbi peshqit
Unë prap kam me të lypë
Në krahë për me më mbajtë
Me dalë bam prej ujit
E me besu
Se piqem o bir
Se zani ka me m’u forcu
Kam m’i ndi të tanë
Vajëmvaj
4.
Asnjë kambë s’ka me mujtë
Mot e mot
M’ia shkelë
Fytyrën çikës
Ti ke me qenë i jemi
Ke m’u dorëzu tue thirrë
Pa mujtë gishtat
Me i lëshu në tokë
As arkivoli me lula
As urna rrethu me rubin
S’kanë me mujtë
Sytë me m’i mshelë
Fotografia ngat një ujëvare
Pak ma heret aty kish ba udhë
E para zojë e ronitjes
Ly hapat
Me trokun e një kohe të moçme
Dalë prej toke
E kthy prej Zoti
Mandej krejt takimet e tyne
E kishin nga një histori lindjesh
Si e nanave
Që e shtojnë fisin
Me fëmijë faqekuqë
Pikë, pikë
Te kryet i rrin
Në vend të dritës
Fotografia ngat një ujëvare
Ndërsy lirinë
Me i pasë rrëzu mitet
E kujdesit të vogël
Nuk kisha me të shkru ma
Gjatë pushimit
As pushtimit të huej
Asnjë fjale s’dij me i përngja
Luj vendit
Marrëzisë shpendi
S’mundet me i ikë prej dore
Jam matë me i ba
Bisht
Dritnores nën hanë
Një cingërimë s’ish qëllu
Kujtesë e zakonshme dashunie
Si ata që i ndëgjojnë të tjerët
Jetë e mot
Zhurmat pak të zbutuna
Tue i mbledhë një nga një
Qiellës
Përpjekje e vocërr
Me i notu oqeanshëm
Çmësu zemrën
Me i pranu humbjet
Na i kemi harru hijet e lehta
Prej kur nisëm
Me i pa andrrat bashkë
Ka do muej që veten e ha
Rujna Zo’
Prej shitimit
Luftë po baj
M’e ndërsy lirinë
Jeta mos me ma marrë pamjen
E një viktime të vocërr
Thehesh e nuk thahesh
1.
Hana jeme, hanë
Kjo ishe
Që nuk prapohesh
Por thehesh
E nuk thahesh
Paj, njësoj nuk asht
Si me të pasë thy era
Me të shitu vetëtima
E prap me të kthy
Në hanë të njëjtë
Mos u huto, pra
Ruju, mos m’e tha
Të hijshmen vashë
E thyemja jote
Qoftë kalimtare
Ylli afër
Ta gjun cepin
Ta prapon hijen
Hire plot
Dashni plot
A me u tha me trup
A me shkelë mbi ujë
Të tjerat mos
Mos ia kallxo harrimit
2.
Kjo ishe
Nuk të rroku
Bishti i tradhtisë
Ti që thehesh
E nuk kthehesh
Lotët dijnë me vallëzu
Thonë që lotët dijnë
Me të tradhëtu
Paj, tradhton ajo që asht e jotja
Ta kthen shpinën
E njëjtë s’muj me i thanë barit
Atij që njomet
Që thahet
E bahet i thyeshëm
Veç në njanën anë
Fluturu mbi shpirtin tand
Nuk mujte me kalu
Asnjë eshkë të fëminisë
Harroje që rritesh
Herëdokur
Jeta nuk qenka
Ajo që e ke jetu
Por ajo që ke kujtu që asht
Me ikë
1.
Nuk desha me u përzezë me ikën
Ika e nxin hijen bardhë e zi
Ika nuk din me folë
S’din me mendu
Din veç me ikë
Ika e përhitë rrugën
Pluhun çohet mbas ikës
Ika merr në thue
Nuk e shijon mirë as të keqen e vet
Ika ka do ngjyra
E vërteta asht një
Nuk ka tjetër
Ika asht e lehtë
Nuk i ban nder as kalit
Ika ta then qafën
Ta then shpirtin ika
2.
U përbardha tue heshtë
Mbi kurmin e ikës tande
Ika asht e ftohtë
E ftohtë në fillim të verës
Ika asht e verbët
Nuk mundet me të kqyrë në sy
Ika s’ka gja të ndijshme, të bardhë
Asht e vokët ika
Ika asht veç shteg
Larg erës së fortë
Ika nuk ka zemër
Ka vetëm pluhun, ika
Ika asht veç e ikme
Nuk e njeh as dallgën
3.
Nuk desha me u përskuqë
Me ikën
Ika të ban me tradhtu
E me vra mbas krahu
Ika të ban me dredhu në vend të ikësit
Ika asht vetë dreqi
Ta mban mend veç shpinën
Ika asht e ligë
S’ka pushtim ika
4.
U mundova
Mos me u përverdhë prej së ikmes
Ika s’ka trimni
S’ka liri
Nuk din as me u ndalë
Ika papritë të zverdh
Asht vetë frikacake
Ika s’ka gja luftëtarësh
Ika të qesh me zor
Ika asht si poezia
“Kam dashë me të pa luftëtar”
Ika nuk ka kumt
Nuk tregon
S’ka ftesë Ika ndodh pa pritë Nuk ka ika – tung!
Ika asht si vdekja
Nuk ka t’ikme të mirë
Thirrore e pamujshme
Si luftëtare e pushtetshme e hanës
Sa herë e ka zanë veten tue të kqyrë
E qysh zihet ishulli
Me dylbi
Sa herë, oh sa herë
Veten zanë tue të prekë Jo krejt drejt
Por as msheftë, jo Si me mujtë
Me e zhdukë të msheftën
Mandej veten e paska tru
Kur era merrte
Me fleta të buta
Si mëngjia e gjetheve
Fill mbas breshnit
Prej dhimbtës së fytit
Thirrore e pamujshme
Hall e më vaj
Prej fatit a prej kandjes
Në vjeshtë të thellë
U gjeta ngrykas Mundu me të pa
Nxanë ngurimi e kish
Pa mujtë me lshu za
Dal prej lëkure e mshefna te ti
E la shpatën
Për me u gjujzu
Përulna
Shërbestohna
Maje kulmi
Ku nuk mundesh me më zanë
Sa e papritshme
E pritshmja
Ligë e përhumbun
Si grackë e ndeshun çadrash të thyeme
Prej së nalti
Sheshit
Pa frikë
Shpata e ul tehun
Dal prej lëkure Pa u përbiru
Mshefna te ti
Me i qëndisë trupat
Ma ambël
Se triumfi i vrapimit
Me u zhytë krijueshëm
Si te muzeu i shpatarëve
Kryet mbushë flutura të borës
1.
Sa herë e ndija mungesën e lirisë
Më zgjonte zani
I birit të dashun
Kur pa kapërcim
E cacitja kopshtit
E harroja
Që jam bija e çmueme
E mbretit
Me kryet mbushë flutura të borës
Tue ecë kopshtit të shpeshtë
Pa dijtë se nektari i ambrozit
Rrin ma andej Se çka sheh syni
Fisnor
Pak besnike
E pak fisnike
Zemrën sa një lule
Andjen sa të bletës
Fletë e shpendë me i rujtë
Therrat e dyllta pa i heqë
2.
Vonë u mësova me u goditë
Me më ndëgju ma shumë se veshi
Pema e portokalltë
Ka shije prej dege
Se kur bjen poshtë Ndihet ndryshe
Prej trungut hisnik
Piku dehje bore
Ngjitju degës
Nuk je flutur
Rreziko çikë
Erakandja vjen Edhe kur je e vogël
E kur rritesh
Frymëmarrjen e ke të thellë
Mbasi të kuqen gishtat
Therrat akull
Ba ta kanë lëkurën
Palë-palë
Lutu çikë
Edhe për synin e borës
Edhe për të bijën
E hijes së mbretit
Përulje
Bjen në njënin gju
Në gjunin tjetër mandej
E ndihesh e gjallë
Me falë çdo hall
E ndihesh e rrallë
Si dy lotë valë
Vetmi
1.
Pëshpëritshëm Trokitun ka
Në dhomën me hije
Si dardhë verore
M’i merr kambët
Krahët
Sa çel e mshel sytë
Ajo fluturon
Ma shpejt se zani
Me më ba bosh
Pa zhurmë
E me më pasë veç për vete
Pa asnjë pamje
Nuk më ka pasë krejt
Mbrenda as jashtë
2.
Tretet
Si në shtëpinë e vet
Vjen si mike
Me më magjepsë
Me më përgju
E kthehet e panjohun
Pa u matë
Eshnat vazhdon
Me m’i thjeshtu Pjesë e dheut
Me u ndjesu
Me u vesu
Si vesë drandofili
Rrajë zanafille
Si punë e vonshme
Nuk më përjashton Dënim asht
Lotëmlot
3.
Nuk ka trajtë
Nuk ka rregull
Vetmia më rrotullon si glob
Kur zen me ma marrë shpirtin Me ma dhanë
Formën e vet
4.
Vetmia nuk jeton
Vetëm
Edhe kur mbetet jashtë
Përgjënohet me dashunu
Me u shkri në hanore
Për mos me mbetë stuhi
S’asht pamja
As pjesa
Asht veç mundësia Me e njohë jetën
Pikëmpikë
Vlon harresa
Me çka muj me i vizatu
Muejt pa ty
Vitin
Vitin tjetër që po vjen
Me çka muj me i harru
Natjet e gjetheve të shenjueme
S’ka hap
S’ka as bir
Që m’i drejton
Lujtëm guracak
Herë më mujte
Herë më le me të mujtë
Po harresën
Qysh me e mujtë të shkretën
A ka bar që e zen si djathin
E han
Ose e fal
Kur nuk vjen Një me shijen
Zanin ta don liria
1.
Ende je djalosh i vocërr
Vitet s’janë shembje
As përtrimje s’janë
Ende ke mbetë
Ashtu i qeshun
Plangprishësi
Që përgjigjet
Pa ngritë krye
Bërthamën e secilës arrore
E then pa mundim
E zhvesh
Po se po
Si tundim e si thyemje
Pa shkundje dhambësh
Shije e përzime
Në gur e në dru
2.
Gjethet endin çerdhe të përzime
E t’i mbulojnë balluket
Djalosh nanaç
Je i vocërr
Me u dorëzu kaq shpejt
Ti nuk je për burg
Zanin ta don liria
Ta don veshi jem
Me qajtë me ty
Robni e errsirës
Kur dënes me dikënd E ai dikush
E përcjell udhëtarin
E ecjes tande
Ecjes me shëlbyesin
Pullë e pasqyrme
Më rrin ngushtë
Lëkura e ngranme
Jo fijemfije
Po copëmcopë
Si fundi i një besimi
Hana
S’asht gjigante
As çelës i ngatërruem
Në klimën që resh Asht pulla
Pulla e pasqyrme
Që të shiton
Majën e qerpikut
Ti më rrite
Megjithatë
E pranove butë
Butë si bisht dhelpne
E zgjatmja e atij besimi
I shtrini duert e përhituna
I shtrini kambët
Si dhimbta e muskulit
Lakuriq
Kur pret m’ia plasë vajtimit
Mos thirr
E mos dil Anmik me mue
Mos ndill
Para fronit të tij
M’iu ngjitë hanës
E me pa me bisht vetulle
Të tana hijet
Që më shtrihen para
Zanit i shteret gryka
Gurë të vogjël
Mbushet goja
Me qenë e fortë
E m’ia dhanë Lamtumirën e dritës
Thepisun mureve
E thamja lodër
Lodër e dytë ma
Ka mbetë veç me thanë
Si ecje e dytë
E përkdhelun
Si perde dalë prej uji
Hap i lanun në çerek Dritë e terr
S’ka me na u bashku
Me rikrijim
Fluturo bijë
Shpresa asht gjethja
Ma e tejdukshme
Mshefë mbas stolisë
Vegëzat lidhen
Pemëve
Portretet e vëzhgueme
Me i shfaqë kryqas
Dijet ma të mira
Se e pafoluna
Degëmdegë
Ke me ma gjetë
Vajin e gjymtimit
Me i ndërsy tri
Mundesh me i humbë
Të trijat
Veç para një dashunie
Dhe bijës tande
Pe që s’këputet
As prej zori
Le ma prej trazimi E prej trembjes
Rruga nuk i humb
Në krah
Asnjë trohë ajri
Fort e larg
Në majë të dëshirës
Fort e larg qëllu
Lutje për një palë flatra Veç një palë
Sa me i shigjetu sytë
Bota e tij e gjanë
Msheftë me i shigjetu
Malli marrë më ka
Deri sa ta shoh flokun e pambuktë
Që të livrit miklueshëm
Kur era e humb tërbimin
Në qetësi
Merre rrugën e kristaltë
A shporre ikën
Lugu i Butë
Nuk asht fort e larg
Fort e larg
Askush si ti
Fort e larg
Truni të hiqet
Jo sa herë don
Edhe ajri që të rrethon
Të zen deri të pikojë
Dritësim
Ti mos e ndëgjo
Kur lun msheftas
Por tingulli i lehtë
Që ban lojë Praptohet varg
Kur bjen fort e larg
Gati me u braktisë
Qejf kisha pasë
Me i ndi e përvajun
Notimet përmendsh
Pa hark
Të paktën një të gjalli
Me i tregu
Ose-ose një peme të pashkundun
A mbasdites një hije
Me të braktisë
Fuqi nuk po kam As me i kuptu ndryshe
Pikat Hyjnore
Ma mirë me e lanë
Braktisjen
Peng
A me e bajtë zhag
E shtrydhmja e bukurisë
1.
Në majë të kulmit
Të vetmisë
Kur të humbë edhe orkestra
Malli për të violintat harqe
Ta lun trunin I lundërt zani i tij
Solemnisht ta lun
E vetmueme
Nga e shtrydhmja e bukurisë
Mungesë e thyemjes
Për me u trimnu
Së paku një herë
Zemrat gjujzu
E tfillu
Për m’ia mbajtë të pastër ajrin
Triumfalisht
Njëni-tjetrit
Ma lehtë asht me vdekë
Harrese
Sesa me i ndalë retë e bardha
2.
Krejt si sot
Reshte shi
Por dimën pati qëllu
Gati prap
Gati me fluturu Po ku fluturohet
Pa t’u dëgju krahu
Ndoshta ndonjë fluturim Planetar
E lodh tregimin
Pa u rujtë
Se bijnë e bahen spirra
Ekspozitë me natyrë
I fundit ke me ardhë
Syni tue i lypë kandet Pak i skuqun
Pak i gëzuem
Pak i ftohun Pak i hutuem
Pothuj msheftas
Mbas drujsh skulpturu
Prej Zotit
Në ekspozitën tande
Kam me të ikë prej syve Errshëm
Të ujshëm
Veç me mujtë me të bindë Me e zanë lirinë
E me i rimu veprat
Me i ritmu gratë
Një nga dy
Msheftas
Të tjerat janë mundime të vogla
Erën po ta lyp shpirti
1.
Pa dijtë m’e ndalë
Fuqinë e ulurimës
Çka muj baj tjetër pa ty
Asnjë numri s’muj me i ra
Asnjë gur nuk më rrin në qetësi
Asnjë tingull as masë
Me më mbajtë mbrenda
Si me u pasë ndalë bota
Kurrgja nuk m’afron
N’asnjë pemishte agrumesh
Nuk më ndjell asnjë gjethe
As gjethet, as kokrrat e pavjeluna
2.
Nuk e dij cilës shqisë
Me i folë së pari
Krejt po të thirrin
Erën po ta lyp shpirti
Zanin s’e pranon
Janari çmendurak
S’dij cila pjesë e shtatit
Po trupon Prej dhimbte
Po ashtit të arratisun
Hapit që doli mendsh
Kërko e mos guxo
Çka t’i baj
Të randuemit shpirt
Si bishtsy drenushe
Pak e zanme në thue
Si bishtsy drenushe
E ecte faljen
Të pime me fund
Një kokërr fiku i njomë
I ramë në teh
Si ortek i shkundun
I del përballë fatit
Aty më ke
Si proverb i jetuem
Gropëmgropë
Me u jetësu
Jo që i kish ardhë trofe
Po kujtonte e shkreta kumri
E kish hyjnu tashma
Si ujëvarë
Mbulu me dashuni deti
Dielli po nxeh
Andrro qetë-qetë
Du me të pa qysh flen
E me të mbulu
Me dashuni deti
E mshefta e mëndafshit
Me mujtë me të hy
Prap në gji
N’atë shqetësim të bukur
Të zanit të mëndafshtë
Njeriu gati-gati
Mundet me humbë
Me kah krejt
E me u kthy në konop
Jetën me e prekë
A mjafton veç me i kapulit sytë
E me u lutë
Si frymëmarrja
Si fytyra e tij
Mbi lëkurën e një femne të marrshme
Nuk lyp me ditë ma shumë
Sa m’e ndi
Të ndalmen e erës
Krah vetes
Lutja si shigjetë
Pa ia marrë mendjen
Festë bante lari
E mbi krahë të fuqishëm
Asht motër e festës
Që e lypi një jetë
Me shkëlqy
Si gjethe mbas shiut
Mbetë e ndritun
Si fitore
Pa mërgu
Pa ba za
Fryma e tij
Ora jonë
Na kish brymëzu
Na kish fluturu
Pa le dielli
Tanë lutje
Mureve të shpirtit Strehë prej gëzimit
Kur e pushton perëndeshën
Pa mujtë me i dhanë
Drejtim anijes
Mbasi i këndonte Kangët e udhës së gjanë
Mos më dalsh prej syni
Si prekjet e mëkatnueshme
Në shtratin e dëshirës
Na mos me mujtë me pshtu As me u largu
As me fitu
Ai fyt i thamë
Afshin nuk e binte
Midis harrimit As veten me të mirë
Mos me mujtë m’e marrë
Edhe n’tundim
Prapu e lehtësu
Se veç kush ka hoje
Prek aty ku duhet
Oda vazhdon me andrru
M’e ba jetën e vet
Andrrisht
Na mos me dalë prej gjumit
Pa luftë
Si nota hane
Muzikë e Dvorzhakut
Krater mbi Merkur
Err e terr
Zana të rralla
Mandej qetësi logut
Përndrit
Tojat e shitume
Shenjë
Jo veç e vetmisë
Të pikun prajshëm
Si premtimi prej së nalti
Moti u nis
Me akrepa lojcak
Mbushë me atome akustike
Ngjyrat e zanit Thojtë Majat e syve
Qafën te veshi
Shkëmbin e buzëve
Të kuqen e faqeve
Mbylljen e qepallave, hapjen
Mjekrën çu përpjetë
E një mal vibrimesh
Piku prajshëm
Shtru e shtu
Pa fillim
Pa fund
E galme e randë
Muj me u stolisë pa pasqyrë
Kur Qiella asht ma e errëta
Gjysën e shuplakës së lehtë
Shkru pa ia nda
Zemrës mos m’i kallxu
Kur përftohet e krismja
Një e galme e randë
Ngjet për së kundrejti
Si era në shkreti
Goditë me namë
Lutu për pëllambë bore
Të del lutje për shi
Mos e turbullo diellin e errët
S’je me robnu
Mos luj me mëshirë
E vërteta të ban të lirë
Kthehu në të djathtë
Shpërble atë hark
Krejt çka ka mbetë prej teje
E shkruj në krah
Pa tatuazh
Ura pa hark
E kishte ndjek ndër kombe
Mbulue
Siç do të kthente Porosi të lana pezull
Hije pa trokitje
Hapëmhap
Me mundim
Pa kundërmim
Rreziku vende të mshehta
Kthye në kënde
Në Prishtinën e vlume
Për miken e përkryme
Jo hinin e saj
Le të humbun
Në papastërti t’urës
Pa hark
Flakën e mbante
Në maja gishtash
E këndej
Lehtë e lumtur
Pothuaj e harrume
Muaj e mote lutje
Mos me e zanë syni
Shpinën e tij
Tuj u largu
Zhgandërr me rubin
Oh, sa i pamjaftueshëm
Me smirën pisk
S’arrin m’e kuptu
Kur asht dre
E kur gjarpën
Të zanuna i la rrugët E iu ngjit
Lutjeve
Re më re
Kalon edhe kjo
Si lutjet që i mshel me gëzim
Po çmendurakut
Kur e ndillte drenushën
Nuk i mjaftojshin
Anijet që ecshin
Si zhgandërr me rubin Mandej
Mandej me nisë
Me u shqetësu për vete
Por për dy pëllambë mundim
E ai me fuqi të fundit
Si varg i ngrimë në vend
Mandej i ra gabimit Një muej
Para shqiponjave
Me u tregu dinak Nuk i shkon me zemër
Synin m’ia prekë
Din me e shtrembnu zanin Tue e dredhu
Me një pëllambë pushim
Pa dijtë m’e prekë britmën
Baraz me stërpikje mushti E ngopje shpirti
Etyd për violonçel
1.
Violonçeli asht grue
Grue që dashunon fort
E shfaqet rrallë
Si etyd
Me xhubletën e randë
Si me ra në dashuni me të
Mos me u braktisë
Mos me u kthy n’asfalt
Aty ku s’ka lojë me diell
E përsëri kumbon
Ndjeshëm fton
E fiton
2.
Në të majtë të krahut
Në të gjashtë cepat e botës
Prej Niketë Dardanit
Te Valter Deshpalli
Rri në tokë
Më merr në prehën
Shpina ende e fortë
Krahu pak i kërrusun Sadopak
Tinguj fluturu udhëve
Kurthu në kumbim
Në galaktikë
Me kuartet kosovar
Vetëm, edhe me shokë
Të panjohun
Udhëve të ngushta arbëreshe
Me shikimin e gjanë
Krahu i Qiellës
Krejt krahu asht i yti
Edhe krahu i Qiellës
Jo si krah i këputun kanarine
Me u çliru
Me shikim të katrasylltë
E ndrituna
Nuk ish e ecmja
As e vërtetë
Si netë mbas lufte
Veç pak qëllove
I praruemi kristal
Prej droje
Veç pak të pata
Për gjumin tem t’andralltë
Zog zogu
E more Qiellën
Jo, fluturova unë
Hark prej strofulle Somnabul
S’mujshe me dalë
Andërr turravrap
Pamja mos të zihet
Frymë kur s’gjete
As frymove
As nuk i len të tjerët me rrnu
As krah nuk kishe
Me ta ngjitë dorën
Andërr ma
Andërr
PËRMBAJTJA
E QESHUNA MA E BUKUR E KURTHIT UJOR
Andrrën kqyrë ta kam ……………………………………………………………………….. 9
Bistek rrezesh kurthu në vetëtimë …………………………………………………….. 11
Dora e huej dora jote ………………………………………………………………………. 14
Kryet mbi re…………………………………………………………………………………… 17
Pa atë ditë të poezisë ………………………………………………………………………. 19
Betejë nëpërflakjesh ……………………………………………………………………….. 20
Shkrumbje burri ……………………………………………………………………………… 22
E ftoh gjumin hija jote …………………………………………………………………….. 24
E mbërrijtshme shoshas …………………………………………………………………… 25
Goditje mështekne ………………………………………………………………………….. 26
Hakmerrju me harresë …………………………………………………………………….. 27
Jetë e rrëshqitshme …………………………………………………………………………. 28
Mjellma e liqenit ……………………………………………………………………………. 30
Ruje shtratin mos m’u ftohë …………………………………………………………….. 32
Rrugë shtru me harresa ……………………………………………………………………. 33
T’akuareltat vegime ………………………………………………………………………… 35
Vetmia zen vend të gjanë …………………………………………………………………. 36
I urti bir i bubullimës ………………………………………………………………………. 37
Ditë e mëngjisë ………………………………………………………………………………. 39
Frymënisht as vajnisht …………………………………………………………………….. 41
Naime Beqiraj
Zjarm i pafjetun ……………………………………………………………………………… 42
E qeshuna ma e bukur e kurthit ujor ………………………………………………….. 45
PUTHJE E VJEDHUN NË SHI
Dorëzani zemre………………………………………………………………………………. 51
Përballë përhumbshëm ……………………………………………………………………. 53
Të kërcituna me thoj ……………………………………………………………………….. 54
Reshje mashtrimesh ………………………………………………………………………… 56
Himni i dashunisë …………………………………………………………………………… 58
Kështu me më kujtu ………………………………………………………………………… 59
Tue lexu joshje të preme ………………………………………………………………….. 61
Pak pa praru …………………………………………………………………………………… 62
Ti i vrugët, unë e përerrët ………………………………………………………………… 64
Mbretnisht me të prujtë …………………………………………………………………… 66
Çmagjepsje ……………………………………………………………………………………. 69
Puthje e vjedhun në shi ……………………………………………………………………. 70
Aeroport pa ajër ……………………………………………………………………………… 74
Me ba strehë në qerpikët e mi ………………………………………………………….. 75
Bota të paftë me sytë e mi ……………………………………………………………….. 80
Kur të thirri n’emën ………………………………………………………………………… 83
Nën qerpikë …………………………………………………………………………………… 85
Harresë e përdalme …………………………………………………………………………. 88
152
Mos i kallxo harrimit
KRYET MBUSHË FLUTURA TË BORËS
Deka nuk asht pshtim ……………………………………………………………………… 93
Fotografia ngat një ujëvare ………………………………………………………………. 96
Ndërsy lirinë ………………………………………………………………………………….. 97
Thehesh e nuk thahesh ……………………………………………………………………. 99
Fluturu mbi shpirtin tand ……………………………………………………………….. 101
Me ikë …………………………………………………………………………………………. 102
Thirrore e pamujshme …………………………………………………………………… 105
Dal prej lëkure e mshefna te ti ………………………………………………………… 107
Kryet mbushë flutura të borës ………………………………………………………… 109
Përulje …………………………………………………………………………………………. 112
Vetmi ………………………………………………………………………………………….. 113
Vlon harresa ………………………………………………………………………………… 116
Zanin ta don liria ………………………………………………………………………….. 117
Pullë e pasqyrme ………………………………………………………………………….. 119
E thamja lodër ……………………………………………………………………………… 121
Fluturo bijë ………………………………………………………………………………….. 122
Fort e larg ……………………………………………………………………………………. 124
Gati me u braktisë…………………………………………………………………………. 126
E shtrydhmja e bukurisë ………………………………………………………………… 127
Ekspozitë me natyrë ……………………………………………………………………… 129
Erën po ta lyp shpirti …………………………………………………………………….. 130
Si bishtsy drenushe ……………………………………………………………………….. 132
Naime Beqiraj
Mbulu me dashuni deti ………………………………………………………………….. 133
E mshefta e mëndafshit …………………………………………………………………. 134
Jetën me e prekë …………………………………………………………………………… 135
Mos më dalsh prej syni ………………………………………………………………….. 137
Pa luftë ………………………………………………………………………………………… 138
Të pikun prajshëm ………………………………………………………………………… 139
E galme e randë ……………………………………………………………………………. 140
Ura pa hark ………………………………………………………………………………….. 142
Zhgandërr me rubin ………………………………………………………………………. 144
Etyd për violonçel ………………………………………………………………………… 146
Krahu i Qiellës……………………………………………………………………………… 148
154
CIP