Asgjë nuk thuhet drejtpërdrejt në Qeveri, por mesazhet janë të qarta për ata që dinë t’i lexojnë ato. Disa ministra ndihen të sigurt, të tjerë janë tashmë nën presion dhe pas dyerve të mbyllura po shqyrtohen lëvizje që mund të ndryshojnë ekuilibrin e pushteteve. A do të sjellë ristrukturimi ndryshime të vërteta apo do të mbetet thjesht një manovër politike – dhe cilët emra do të jenë të parët që do të dalin në pah?
Ka diçka simptomatike në faktin që Kryeministri Hristijan Mickoski shpall një riorganizim të qeverisë me një afat kohor prej “maj-qershor”, dhe në të njëjtën kohë shton se një analizë do të bëhet ende.
Ky nuk është një njoftim klasik i tipit “ja rezultatet, ja masat”. Duket më shumë si pozicionim politik: të hapë hapësirë për ndryshim, pa përcaktuar paraprakisht se kush do të largohet, kush do të qëndrojë dhe pse.
Në qarqet qeveritare, kjo po lexohet si një mesazh për dy fronte – për ministrat e vet se nuk ka pozicione “të përjetshme” dhe për publikun se qeveria do të tregojë reflekse nëse ka një ngërç diku, shkruan portali Lokalno.mk.
Sipas burimeve të larta në pushtetin ekzekutiv, skenari i një “tërmeti” të madh është i pamundur. Departamentet kryesore që mbajnë nervin politik dhe të sigurisë të kabinetit – financat, punët e brendshme, punët e jashtme, transporti dhe mbrojtja – trajtohen si shtylla që nuk lëvizin lehtë, jo sepse “gjithçka është perfekte” atje, por sepse çmimi i rrezikut është shumë i lartë.
Në ato sektorë janë njerëz që konsiderohen më të afërtit dhe më të besuarit në lidhje me kryeministrin, dhe është e vështirë të imagjinohet se do të hapet një front atje, përveç nëse ka një nevojë të madhe që publiku do ta perceptonte si një krizë.
Me fjalë të tjera, nëse rindërtimi ndodh vërtet, ai do të jetë i saktë “kirurgjikalisht”.
Kur qeveria dëshiron të tregojë se është “freskuese”, ndonjëherë është më e lehtë të ndryshohen krerët e agjencive, administratave, kompanive shtetërore dhe organeve rregullatore sesa të hapet një mosmarrëveshje e ndjeshme për një pozicion ministror. Kjo krijon përshtypjen e dinamizmit dhe pastrimit të fushës, dhe politikisht është një proces më pak i dhimbshëm.
Burimet qeveritare shohin një nga drejtimet realiste këtu: një kombinim të korrigjimeve të kufizuara ministrore dhe zhvendosjeve më të gjera të personelit nëpër institucione.
Nga një perspektivë funksionale, rindërtimi mund të ketë tre motive që mbivendosen paralelisht. I pari është thjesht menaxherial: ku ritmi është i ngadaltë, ku ka bllokime, ku komunikimi me publikun është “i hollë”.
I dyti është politik: të mbyllë pakënaqësinë e brendshme në koalicion dhe të rishpërndajë burimet dhe ndikimin pa drama publike.
I treti është zgjedhor-psikologjik: të hyjë në periudhën e verës me një mesazh se Qeveria është e gatshme të korrigjojë veten, dhe madje të sakrifikojë, nëse është e nevojshme. Më shpesh, rindërtimet në rajon janë një përzierje e të trejave, dhe jo meritokraci e pastër.
Në këtë mjedis, është më logjike të përqendrohemi në departamente ku presioni është i vazhdueshëm dhe ku rezultatet janë të matshme dhe të dukshme në jetën e përditshme.
Prandaj, nuk është rastësi që arsimi dhe drejtësia përmenden si kandidatët më të zhurmshëm në bisedat jozyrtare. Arsimi në vendin tonë është një sektor që “vuan” këdo që ulet aty: pritje të larta, shumë aktorë, konflikte interesi, reforma që dëmtojnë si mësuesit ashtu edhe prindërit, dhe rezultatet po shihen ngadalë.