Në mungesë të një fushate krijuese, videove të mërzitshme dhe monotone, sloganeve për harresë, udhëheqësit e partive të mëdha e shndërruan fushatën në një llogaritje të ndjenjave dhe vendosmërisë konkrete partiake.
Kreshendoja e fazës së parë të fushatës zgjedhore u shënua nga udhëheqësit “e mëdhenj”, të cilët praktikisht thithën plotësisht oksigjenin nga hapësira për problemet lokale dhe idetë se si do të qeverisen komunat maqedonase në katër vitet e ardhshme. Në mungesë të një fushate krijuese, videove të mërzitshme dhe monotone, sloganeve për harresë, udhëheqësit e partive të mëdha e shndërruan fushatën në një llogaritje të ndjenjave dhe vendosmërisë konkrete partiake. Thëniet se në komuna të caktuara, partia më e fuqishme mund të “vrapojë si gomar” dhe prapë të fitojë janë plotësisht të justifikuara.
“Fenomeni Branko”
Fenomeni i “shfaqjes së Brankos” para zgjedhjeve përkon me një trend në ciklet e fundit, veçanërisht pas retushimit të trashëgimisë së LSDM-së si trashëgimtar i luftës antifashiste, pasi Zoran Zaev i shpalli ushtarët bullgarë në vitin 1941 “administratorë, jo pushtues”. Siç tha dikur “Papa”, “pjesë e ADN-së partiake të LSDM-së”, çdo mutacion gjenetik i paraqitur në imazhin e udhëheqësve të njëpasnjëshëm është një anomali e pafalshme, e cila nuk ka një perspektivë të gjatë politike për Bihaçkën.
Gurin në qafë të Kovaçevskit e mori edhe kreu i ri i partisë Filipçe, por në realitet pa një strategji të qartë se si t’i kundërvihet “kushëririt të larguar” Maksim Dimitrievski dhe ZNAM-it, një parti që padyshim ka pësuar një rënie në vlerësimet e saj si një partner më i vogël i koalicionit qeveritar, por është ende konkurruese për dy bastionet e forta socialdemokrate – Qendrën dhe Kumanovën.
Një foto nga një tavernë është e mjaftueshme për një imagjinatë të pasur politike. Dhe këto janë kurthe në të cilat LSDM bie lehtësisht në ciklet e fundit zgjedhore – nga besimi i fortë se Mickoski do t’i nënshtrohet propozimit francez, “USB-së së Gruevskit”, deri te situata aktuale me Danela Arsovskën dhe “këlyshët e luanit renegatë”. Dhe, kjo është shpresa se dikush nga VMRO-DPMNE do ta përfundojë punën e LSDM-së. Disa udhëheqës politikë po e mësojnë këtë mësim rreth shkatërrimit të natyrës monolitike të Pallatit të Bardhë, megjithatë, në mënyrën e vështirë.
Beteja politike në taborrin maqedonas
Kërcënimi kryesor i kryeministrit aktual dhe udhëheqësit të VMRO-DPMNE-së për momentin është supremacia e tij politike, e cila mund të çojë në vetëbesim të tepruar, e cila sjell inerci te kuadrot qeverisëse dhe një minimum themelor funksionimi, deri në pika të verbëra të surprizave të mundshme në këto zgjedhje, dhe se ku do të ndodhin ato do të thuhet më së miri nga vetë votuesit të dielën në heshtjen pas ekranit.
Përballja verbale me “dhelprën e vjetër” politike Ali Ahmeti erdhi përsëri si një dhuratë për Mickoskin. Ai mund të projektohet në një udhëheqës dhe patriot të madh maqedonas, t; kaloj; nga nga problemet reale, të përditshme dhe tashmë depresive, në temat e nacionalizmit dhe “kthimit të krenarisë”.
Në të njëjtën kohë, çështja e përgjegjësisë së VMRO-DPMNE-së në Këshillin e Qytetit të Shkupit dhe mungesa e vullnetit politik për të arritur një kompromis me kryetarin e komunës “renegat” është lënë në hije, për asgjë më shumë sesa për funksionimin normal bazë të qytetit, nga transporti publik i parashikueshëm deri te mbledhja e rregullt e mbeturinave nga kontejnerët. Por tema të tilla janë padyshim banale për udhëheqësit e mëdhenj, ata nuk kanë kohë të mendojnë nëse 57 apo 2 do të nisen në kohë për punëtorët dhe studentët.
Pjesa më e mirë e fushatës zgjedhore është se ajo do të përfundojë në mesnatë, dhe heshtja zgjedhore është mjaftueshëm e gjatë që çdo qytetar, brenda komunës së tij, të mendojë me kujdes se cila është oferta politike, cili kandidat mund të kujdeset më mirë për problemet lokale brenda juridiksionit të tij. Dhe pastaj mbi kafe, birrë ose në rrjetet sociale për të “sqaruar” këto politika të larta dhe matematika “më të larta” politike./Faktor.mk