Kur John Adams u zhvendos në Shtëpinë e Bardhë më 1 nëntor 1800, Uashingtoni, D.C., ishte ende një qytet në ndërtim e sipër – rrugë me baltë, ndërtesa të papërfunduara dhe një peizazh i gjerë rrethonin qendrën e re të fuqisë amerikane. Edhe pse ndërtesa ishte ende e papërfunduar, Adams u bë banori i saj i parë, duke filluar një traditë që do të zgjaste më shumë se dy shekuj.
Shtëpia e Bardhë, e njohur atëherë thjesht si “Pallati i Presidentit”, filloi ndërtimin në vitin 1792 sipas një projekti nga arkitekti irlandez James Hoban. U zgjodh një ndërtesë klasike, simetrike në stilin gjeorgjian dhe gurthemeli u vendos nga vetë Presidenti George Washington. Por Uashingtoni nuk pati kurrë mundësi të jetonte në të – ai vdiq në vitin 1799, një vit para se të përfundonte ndërtimi.
Kur Adams dhe gruaja e tij, Abigail, u zhvendosën, shtëpia ishte në gjendje të keqe. Shumë dhoma ishin ende të pamobiluara dhe të paperde, dhe oxhaqet shpesh mbushnin të gjithë katin me tym. Abigail u shkroi miqve të saj për tharjen e rrobave në Dhomën e madhe Lindore, e vetmja dhomë me hapësirë dhe ngrohtësi të mjaftueshme.
Pavarësisht shqetësimeve, familja Adams ndjeu një ndjenjë të fortë krenarie – Shtëpia e Bardhë ishte një simbol i republikës së re, provë se Shtetet e Bashkuara kishin ndërtuar një qendër të përhershme politike.
Adams kaloi vetëm disa muaj në Shtëpinë e Bardhë, pasi u detyrua t’ia dorëzonte pushtetin Thomas Jefferson në mars të vitit 1801 pasi humbi zgjedhjet. Por qëndrimi i tij la një gjurmë të qëndrueshme në histori. Para se të largohej, Adams ofroi një lutje që e shkroi në murin e një dhome, të gdhendur më vonë në oxhakun në atë që tani është Dhoma e burrit të shtetit: “Lutem që vetëm njerëz të ndershëm dhe të mençur të sundojnë nën këtë çati.”
Kjo fjali u bë simbol i vizionit të Adams për demokracinë amerikane. Megjithëse modeste dhe jetëshkurtër, qëndrimi i tij në Shtëpinë e Bardhë ishte një fillim historik – momenti kur një ndërtesë e zbrazët u bë shtëpia e presidentit amerikan dhe qendra e jetës politike të kombit.