Maqedonia ka qenë prej kohësh një vend në të cilin familja mban rrjetin më të fortë të mbështetjes. Pyetja është nëse institucionet do të kenë veshin për ta njohur këtë dhe ta shndërrojnë atë në një masë zyrtare, siç bëri Samobor në Kroaci. Apo do të mbetemi me gjyshërit si “kopshtet e padukshme” që shteti i merr si të mirëqena.
Në Kroaci, diçka që në shikim të parë tingëllon e pazakontë, por në fakt ka kuptim, tashmë po testohet – qyteti i Samoborit ka prezantuar një “shërbim për gjyshërit”.
Pensionistët atje mund të marrin 360 euro në muaj nëse kujdesen për nipërit e mbesat e tyre të moshës një deri në katër vjeç.
Masa, e cila është modeluar sipas modelit suedez, synon të forcojë lidhjet familjare, të ofrojë mbështetje financiare për të moshuarit dhe, në të njëjtën kohë, ta bëjë jetën më të lehtë për prindërit.
Kryetarja Petra Shkorbot thotë hapur se kjo kombinon tre gjëra: të ardhura shtesë për pensionistët, siguri për prindërit dhe ngrohtësi për fëmijët.
Megjithatë, lind pyetja në mënyrë të pashmangshme: a mund të funksionojë diçka e tillë në Maqedoni, pyet denar.mk.
Prindërit po ankohen gjithnjë e më shumë se nuk mund të gjejnë vend në kopshtet publike, ato private janë të shtrenjta dhe shumë mbështeten te prindërit e tyre për t’u kujdesur për fëmijët e tyre.
“Në vendin tonë, roli i gjyshërve ka qenë prej kohësh jo vetëm simbolik, por edhe thelbësor. Ata janë praktikisht linja e parë e mbështetjes për familjet e reja. Nëse shteti ose komunat prezantojnë një kompensim, kjo do të jetë një njohje e punës që ata vërtet bëjnë. Sigurisht, kushtet duhet të jenë të përcaktuara mirë në mënyrë që të mos ketë abuzime”, thotë sociologia Ljubica Maxhovska.
Marika Trajanoska, një banore 72-vjeçare e Prilepit, beson se kjo do të ishte e drejtë:
“Unë kujdesem për nipin tim për 6-7 orë çdo ditë. Nusja dhe djali im punojnë dhe e dinë se mund të mbështeten tek unë. Nuk është e vështirë për mua, por sinqerisht – e di që ndihmoj aq sa një kopsht i tërë. Do të ishte mirë nëse sakrifica jonë do të respektohej të paktën pak. Ne nuk jemi vetëm pensionistë që rrinë ulur në shtëpi duke thurur.”
Nga ana tjetër, Dragani 75-vjeçar nga Shkupi shton një dimension praktik:
“Unë jam pensionist me një pension prej 27,000 denarësh. Kur i çoj fëmijët e mi në park, kur u blej akullore ose diçka të vogël, është prapë një shpenzim. Nëse do të kishte një rimbursim, do të mund të organizohesha më mirë. Çështja nuk është te paratë, por te fakti që ata do të ndiheshin të vlerësuar. Të dish se dikush sheh sa shumë punon.”
Maqedonia ka qenë prej kohësh një vend në të cilin familja mban rrjetin më të fortë të mbështetjes.
Pyetja është nëse institucionet do të kenë veshin për ta njohur këtë dhe ta shndërrojnë atë në një masë zyrtare, siç bëri Samobor.
Apo do të mbetemi me gjyshërit si “kopshtet e padukshme” që shteti i merr si të mirëqena, shkruan denar.mk.